La Grande Serre
de Charles Favard
1860 · Disparue en 1914 · Un pavillon subsiste
Un rêve de verre et d’acier inspiré du Crystal Palace — érigé en 1860, disparu en 1914, dont il ne reste qu’un pavillon.
En octobre 1855, Charles Favard acquiert la Ramée. Appartenant à la haute bourgeoisie enrichie de l’ère industrielle, il partageait sa vie entre son hôtel de maître en ville et ce nouveau château à la campagne. Pour séparer nettement le parc du château de la basse-cour, il fait ériger en 1860, à l’emplacement de l’actuel bâtiment des Écoles, une grande serre monumentale encadrée de deux pavillons.
Par sa forme en plein-cintre recoupée d’un grand arc central, cette serre référait sans ambiguïté au Crystal Palace. Son rôle dépassait largement la culture des fleurs et des palmiers : elle faisait aussi office de jardin d’hiver et de salle de réception pour dîners de chasse et banquets mondains.
Figure de la grande bourgeoisie industrielle belge, Charles Favard représentait ce nouveau type de propriétaire qui, après la révolution industrielle, aspirait au mode de vie aristocratique — le château à la campagne, le parc, la serre monumentale. Il est plus que vraisemblable qu’il figura parmi les 6 millions de visiteurs de l’Exposition universelle de Londres en 1851.
Conçu en sept jours par le jardinier-architecte Joseph Paxton, le Crystal Palace fut érigé à Hyde Park pour la première Exposition universelle de l’histoire. Immense serre préfabriquée de fonte et de verre, il fut salué comme la merveille du monde. Son impact sur l’architecture fut immédiat : posséder une grande serre-jardin d’hiver devint dès lors le summum de la mode pour les grandes demeures bourgeoises.
La serre fut détruite en 1914 lorsque les Sœurs du Sacré-Cœur, revenues à la Ramée, eurent davantage besoin de salles de classes et de chambres pour leurs pensionnaires que de cette construction monumentale d’acier et de verre. Seul un pavillon subsiste.
Een droom van glas en staal geïnspireerd door het Crystal Palace — gebouwd in 1860, verdwenen in 1914, waarvan één paviljoen overblijft.
In oktober 1855 verwerft Charles Favard La Ramée. Als lid van de hoge burgerij die rijk werd in het industriële tijdperk, verdeelde hij zijn leven tussen zijn stadsherenhuis en dit nieuwe plattelandsdomein. Om het kasteelpark duidelijk te scheiden van de boerderijhof, laat hij in 1860 een monumentale serre bouwen, geflankeerd door twee paviljoenen, op de plek van het huidige schoolgebouw.
Met zijn tongewelf en grote centrale boog verwees deze serre onmiskenbaar naar het Crystal Palace. Ze diende niet alleen voor de teelt van bloemen en palmen, maar ook als wintertuin en ontvangstruimte voor jachtdiners en mondaine banketten.
Als vertegenwoordiger van de grote Belgische industriële burgerij belichaamde Charles Favard het nieuwe type eigenaar dat na de industriële revolutie een aristocratische levensstijl nastreefde — een plattelandskasteel, een park, een monumentale serre. Het is meer dan aannemelijk dat hij deel uitmaakte van de 6 miljoen bezoekers van de Londense Wereldtentoonstelling in 1851.
Ontworpen in zeven dagen door de tuinarchitect Joseph Paxton, werd het Crystal Palace opgericht in Hyde Park voor de eerste Wereldtentoonstelling ooit. Deze immense geprefabriceerde serre van gietijzer en glas werd als het wereldwonder beschouwd. De impact op de architectuur was onmiddellijk: een grote wintertuin-serre bezitten werd de absolute mode voor grote burgerlijke woningen.
De serre werd in 1914 afgebroken toen de Zusters van het Heilig Hart, teruggekeerd naar La Ramée, meer nood hadden aan klaslokalen en slaapkamers voor hun pensionaires dan aan dit monumentale bouw van staal en glas. Slechts één paviljoen bleef bewaard.
A dream of glass and steel inspired by the Crystal Palace — built in 1860, gone by 1914, with only one pavilion remaining.
In October 1855, Charles Favard acquired La Ramée. A member of the wealthy industrial bourgeoisie, he divided his life between his townhouse and this new country château. To clearly separate the château’s park from the farm’s lower courtyard, in 1860 he erected a monumental greenhouse flanked by two pavilions, on the site of today’s school building.
With its barrel-vaulted form and large central arch, this greenhouse unmistakably referenced the Crystal Palace. Its role went well beyond growing flowers and palm trees: it also served as a winter garden and reception hall for hunting dinners and society banquets.
A figure of the Belgian industrial upper bourgeoisie, Charles Favard embodied the new type of owner who, after the industrial revolution, aspired to an aristocratic way of life — a country château, a park, a monumental greenhouse. It is highly likely that he was among the 6 million visitors to the London Universal Exhibition of 1851.
Designed in seven days by landscape architect Joseph Paxton, the Crystal Palace was erected in Hyde Park for the very first World’s Fair. This immense prefabricated structure of cast iron and glass was hailed as a wonder of the world. Its impact on architecture was immediate: owning a large winter-garden greenhouse became the height of fashion for grand bourgeois residences.
The greenhouse was demolished in 1914 when the Sisters of the Sacred Heart returned to La Ramée and needed classrooms and dormitories for their boarders rather than this monumental structure of steel and glass. Only one pavilion survives.